![molnar YT.mp4_snapshot_00.55.800](https://www.ktv.rs/wp-content/uploads/2022/07/molnar-YT.mp4_snapshot_00.55.800-696x392.jpg)
Korona virus doneo je nejednakosti u položaju različitih zanimanja. Bolje je bilo onima koji su mogli da svoj posao obavljaju od kuće zahvaljujući razvijenoj digitalnoj infrastrukturi, naglašava profesor Ekonomskog fakulteta u Beogradu Dejan Molnar.
Korona virus je samo podstakao “virus beogradizacije” u Srbiji, dodatno jačajući regionalne nejednakosti koje su tolike da se čini da u jednoj egzistira više različitih država. Dok su ekonomski slabije razvijeni regioni dodatno oslabili, prestonica je višestruko ojačala. Pandemija je još više ogolila i nedaće ruralnih sredina, pogoršavajući ionako nezavidan položaj sela u odnosu na gradove, piše portal Biznis i finansije. Profesora Ekonomskog fakulteta u Beogradu Dejana Molnara pitali smo kako utiče na ekonomiju zemlje činjenica da se Beograd razvija a provincija odumire.
Beograd je investitorima prvo mesto za ulaganja, radna snaga se najviše seli ka prestonici, BDP glavnog grada po stanovniku i zarade su iznad nacionalnog proseka, a zaposleni koji rade na najbolje plaćenim poslovima većinom u prestonici – najlakše su se prilagodili “radu od kuće”.
Iako je smanjenje ekonomskih nejednakosti među regionima u Srbiji zvanično promovisano kao jedan od glavnih ciljeva i u privlačenju stranih direktnih investicija, profesor Ekonomskog fakulteta u Beogradu Dejan Molnar kaže za Biznis i finansije da je njihov raspored već od samog početka tranzicije bio izuzetno neujednačen u korist Beograda. U periodu od 2001. do 2016. godine, u regionu Beograda je realizovano čak 45 odsto od ukupnog broja stranih investicija, u Vojvodini 37 odsto, Šumadija i Zapadna Srbija su privukle tek 10 odsto, a Južna i Istočna Srbija svega osam odsto od ukupnih stranih ulaganja.
Molnar napominje da su regionalne neravnomernosti u Srbiji bile izražene i po brojnim drugim osnovama čak i unutar samih regiona. Stoga ni troškovi koje je isporučila pandemija nisu bili jednaki za sve, jer je otpornost na šokove prevashodno zavisila od postojeće ekonomske snage i strukture privrede, kao i od kvaliteta zdravstvene i društvene infrastrukture.